خواجوى كرمانى ( 689 - 753 ه ) كمال الدين محمود بن على معروف و متخلّص به خواجو از شاعران و عارفان قرن هفتم هجرى است كه در شهر كرمان چشم به جهان گشود . پس از مسافرتهاى بسيار و مصاحبت با جمعى از مشايخ و بزرگان و گزاردن سفر بيت اللّه الحرام ابتدا در تبريز سپس در شيراز ساكن شد و چندى با حافظ معاشرت داشت تا در سال 753 هجرى درگذشت . آثار خواجو عبارتند از ديوان قصايد و غزليات و مثنويهايى به نامهاى : هماى و همايون ، گل و نوروز ، كمال نامه ، روضة الانوار ، سام نامه و گوهر نامه كه در بيشتر آنها از نظامى پيروى كرده است . خواجو در غزل از سعدى پيروى كرده و سپس به سبكى روى آورد كه مورد توجه حافظ قرار گرفت . ديوانش چاپ شده است . 13 در نعت رسول اكرم ( ص ) اى صبح صادقان رخ زيباى مصطفى ( ص ) * و اى سرو راستان قد رعناى مصطفى ( ص ) آيينهء سكندر و آب حيات خضر * نور جبين و لعل شكر خاى مصطفى ( ص ) معراج انبيا و شب قدر اصفيا [ 1 ] * گيسوى روز پوش قمر ساى مصطفى ( ص ) ادريس [ 2 ] كاو معلم علم الهى است * لب بسته پيش منطق گوياى مصطفى ( ص )